شعر فارسی آیات غمزه

سلام ای مرگ ای پایان غير قابل انكار

فاطمه موسی — Sun, 10 Nov 2024 20:35:00 GMT

سلام ای مرگ ای پایان غير قابل انكار
سلام ای در، در دنیای مخفی پشت این دیوار

سلام ای روح محبوسم برای دیدنت بی تاب
سلام ای دست های خالی ام از دیدنت بیزار

اگر جویای احوال منی باید بگویم که
مرا وابسته خود کرده این دنیای لاکردار

شب و روزم گره خورده به هم، در زندگی غرقم
سرم خیلی شلوغ است و حسابی کار دارم، کار

بعید است اینکه در سجده به دنبالم بیایی نه
سجودم چیست جز مرغی که تُک تُک می زند منقار

پرستو کاش بودم هر نفس در فکر کوچیدن
و می دیدم تو را هر لحظه مانند اولی الابصار

ولی بی و بال پر افتاده ام سنگین ته دره
و عمرم می رمد از من شبیه اسب بی افسار

کمی دیگر به من مهلت بده مهلت بده لطفا
بگردم بالهایم می شود پیدا در این آوار

به امید دلی آماده پرواز و دستی پر
به امید زمانی که نترسم من از آن دیدار

جهان این تیرهء خاموش روشن می شود آری...

سید حمیدرضا برقعی — Wed, 05 May 2021 22:28:00 GMT

هلا ! ای جسم من ای خفته، ای زندانیِ دیوار
فقط با مرگ از این خواب سنگین می شوی بیدار

فراری از تمام مردم دنیا مسیرم خورد
به قبرستان به شهر مردمِ آرام و بی آزار

می اندیشم به آرامش به خوابی خوش درون خاک
جهان ! ای بختک بی انتها دست از سرم بردار

به سر شوق رهایی داشتم از این جهان اما
نفس در سینه ام اصرار کرد اصرار کرد اصرار

به ساز خود مرا رقصاند و بی تنبوره رقصیدم
جهان این مست لامذهب، جهان این پیر لاکردار

جهان آری چه فرقی می کند با سیب یا گندم
فریبم داد با درهم فریبم داد با دینار

جهان این استخوان خوک در دست جذامی ها
جهان این مثل آب بینیِ احشام ، بی مقدار

جهان یک روز در صفین ، جهان یک روز بر منبر
فریبم داد با قرآن فریبم داد با دستار

جهان نگذاشت تا روز دهم در کربلا باشم
چه فرقی می کند حالا شوم تواب یا مختار

جهان این نخ نمای رنگ و رو رفته ولی گاهی
شبیه چادر مادربزرگم می شود گلدار

جهان این تیرهء خاموش روشن می شود آری
محرم ها که می کوبم سیاهی بر در و دیوار

همان وقتی که اشکی می چکد در روضه از چشمم
همان وقتی که می گویند از گودال از مسمار

همان وقتی که در مشّایه خوابم برد روی خاک
دلم آن خواب را می خواهد آن رؤیای بی تکرار

عمود آخر است و چشم های خیس من بسته ست
به گوشم می رسد اهلا و سهلا مرحبا زوار

جهان پایان خوبی با حسین بن علی دارد
تو تنها گریه کن در روضه، باقی را به او بسپار

جهان زیبا جهان زیبا جهان زیبا جهان زیباست
جهان با حضرت زهرا جهان با حیدر کرار

انالحق شطحِ منصور است روی دار اما ما
علیُ حق به لب داریم همچون میثم تمار....

باید به شهیدان تو پیوست حسین

میلاد عرفان پور — Fri, 03 Jan 2020 02:46:00 GMT

آن لحظه که جان می‌رود از دست حسین!
دیدار تو آخرین امید است حسین!

تا همّت عشق است چرا منّت مرگ؟
باید به شهیدان تو پیوست حسین!

مرگی که می شناسم

مصطفی علی پور — Tue, 06 Aug 2019 13:41:00 GMT

با گام های کوچک آرام
وقتی که می رسد از راه
گاه
با آن ردای روشن بارانی
پنهانی
زیباترین حقیقت جاری ست،
مرگی که می شناسم.
طعم گس سپیده دمان است
وقتی که شب
-گهواره ی بلند و زلال ستارگان-
از جنبش
می مانَد،
و تو
برمی خیزی
از گیسوان خویش
ظلمت را
بین نسیم و پنجره می ریزی؛
برمی خیزد
از شرم شانه های تو می ریزد،
مرگی که می شناسم.
یک آسمان
آبی گسترده ست،
گاهی در آن
با بال های ابر
پر می گیری
گاهی
در سایه ی سخاوت خاموشش
می میری؛
مرگی که می شناسم.
آواز کودکی ست که در باد می دود
و باد می شود
آواز کودکی که
وقتی بزرگ شد،
فرهاد می شود
مرگی که می شناسم.
::
مرگی که می شناسم
تابوت کوچکی ست به رنگ چهارفصل
پیچیده در حریر غزل
پیچیده در
خون جوانِ پهلوی سهراب
کآرام
تشییع می شود
بر شانه های سوخته و سرخ آفتاب
::
آه!
وقتی زمین
تشنه ست،
حتی
دستان مهربان پدر
دشنه ست.
با این همه
مرگی که می شناسم
عطر صریح زندگی ست؛
مرگی که می شناسم
«چیزی شبیه زندگی» ست.

جهان دری ست که درهای دیگری دارد

محمدسعید میرزایی — Mon, 05 Aug 2019 15:01:00 GMT

در این سحر که سحرهای دیگری دارد
دل من از تو خبرهای دیگری دارد

به نام مرگ، گلی آمده مرا ببرد
دلم هوای سفرهای دیگری دارد

همیشه بارِ دعا، میوه ی اجابت نیست
دل شکسته هنرهای دیگری دارد

و آخرین قدم عاشقی رسیدن نیست
که گاه عشق، اگرهای دیگری دارد

هزار مرتبه عاشق شدی ندانستی
که عشق خون جگرهای دیگری دارد

تو کوله بار، سبک کن که پشت مه گویند
پل است و درّه خطرهای دیگری دارد

تو خواب رفته ای و جز تو نیست در اتوبوس
و جاده کوه و کمرهای دیگری دارد

تویی و همسر تو، کودکان تو آن جا
همان پدر که پسرهای دیگری دارد

چه دعوتی ست که امروز میز صبحانه
شراب ها و شکرهای دیگری دارد

انار هست ولی دانه هایش ازنور است
شراب نیز اثرهای دیگری دارد

فرشته آمده تا پیشخدمتت باشد
اگر دل تو نظرهای دیگری دارد

ولی دعای من این است: تو خودت باشی
در آن جهان که دگرهای دیگری دارد

قرار نیست که با مرگ خود تمام شویم
جهان دری ست که درهای دیگری دارد

هر پاییز

حمیدرضا شکارسری — Thu, 18 Jul 2019 07:02:00 GMT

هر مهر
بی هیچ علت غمگینم
هر آبان
بیخود دلتنگم
هر آذر
بیهوده بی تابم
در مغزم، در قلبم انگار
تق تق تق تق تق تق غوغایی ست
هر پاییز
میخی دیگر بر تابوتم می کوبند

ما ولی برخاستیم

حمیدرضا شکارسری — Thu, 18 Jul 2019 06:59:00 GMT

بر لب جویی نشین و...
ما ولی برخاستیم
ما ولی رفتیم
بر لب صحرا نشستیم و عبور مرگ را دیدیم

بی اعتنا به زندگی

حمیدرضا شکارسری — Thu, 18 Jul 2019 06:50:00 GMT

هر رود عابری ست
بی اعتنا به روز
بی اعتنا به شب
بی اعتنا به کوه
به جنگل
بی اعتنا به آدم ها...
ما هم
بی اعتنا به زندگی
تا مرگ می رویم

...

محمد شمس لنگرودی — Thu, 27 Jun 2019 15:02:00 GMT

... قصه که تمام می شود
آدم ها کجا می روند؟

مرگ است آنکه می کندم بیدار

سید حمیدرضا برقعی — Wed, 08 Aug 2018 13:26:00 GMT

ای آرزوی روشن رویاها
دیروز خوب خوبیِ فرداها

ای اولین دقیقه پس از اسفند
نوروزِ کودکان پر از لبخند

لبخندِ ما به تلخی فروردین
از پیک های شادی خود غمگین

تیپا زدن به مدرسه و تحصیل
دندان لق و وسوسهء آجیل

چون برق می گذشت زمان انگار
من از غروب سیزدهم بیزار

لبریزم از جریمهء بی تخفیف
انبوه مشق های بلاتکلیف

فردا دوباره ناظمِ بی احساس
در دست هاش ترکه ای از گیلاس

خرداد! ای هنوز پر از کابوس
شب های امتحانِ من و افسوس...

مثل همیشه در وسط باران
یک دفعه بی مقدمه تابستان

با هر نسیم ریخته در خانه
انجیرهای سبز، عجولانه

ای موسم کلافگیِ شمشاد
گرمای بی ملاحظهء مرداد

ای فصل ناخنک زدنِ آرام
بر سینی لواشکِ روی بام

عصر کسل کنندهء خواب آور
سرگیجه های پنکهء شهریور

مهر تو کرده صبح به صبح انگار
گنجشک های همهمه را بیدار

پاییز! ای عبور شگفت انگیز
از کوچه باغ و مزرعه و جالیز

ای از ترانه از غزل آکنده
ای فصل بیت های پراکنده

پیراهنِ معاشقه تن پوشت
رنگین کمان برگ در آغوشت

رفتن به زیر پلهء ناچاری
آوردن بخاری از انباری

دی ماه مثل پیرزنی خسته
موی سفید و دست حنا بسته

انگشتِ او نسیم نوازش داشت
در بقچه اش نخودچی و کشمش داشت

ای ترس دوست داشتنی در من
سرخیِ آسمانِ شب بهمن

گرمای قصه های زمستانی
گیسوی یار! ای شب طولانی

دنیا بدون تو قفسی بوده ست
این عمرِ طی شده نفسی بوده ست

عمری که خواب بود و گذشت انگار
مرگ است آنکه می کندم بیدار

ای مرگ! ای رهایی تاریکم
هر روز یک قدم به تو نزدیکم

ای مرگ! ای خمارِ پس از مستی
ای دشمنی که دوستِ من هستی

اینجا که سهم من همه تنهایی ست
حس می کنم که در تو خبرهایی ست

خویشان من که بار سفر بستند
آن سوی مرگ منتظرم هستند

حرف نگفته در دل دفتر نیست
دلتنگم و گلایهء دیگر نیست...

آمد درست از میانمان رد شد

م. مؤید — Fri, 25 May 2018 20:44:00 GMT

می توانست از سوی راستمان بگذرد
یا از سوی چپمان
اما
آمد درست از میانمان رد شد
و تو را کند و با خود بُرد
و من تقریبا
طعم_ میانمان جدایی افتاد_ را دانستم
و برای چندی
گل ها را از یاد بردم
و به اسب ها
نگاه نکردم

بانو گفت:
نه نمی شود باورنکن!
و من باور نمی کردم که خیابان
به اندازه ی یک کوچه ی تنگ
تنگ است
و مرگ ناچار است از میانمان بگذرد

پسلرزه های غم چرا این قدر محسوسند؟

کبری موسوی قهفرخی — Mon, 16 Apr 2018 03:57:00 GMT

فانوس ها خاموش هم باشند فانوسند
ماهند اگرچه بین مشتی ابر محبوسند

وقتی به جریان پریدن معتقد باشی
پروانه ها در دفترت هرگز نمی پوسند

من نور شمعم ، رعشه در اندامم افتاده
پسلرزه های غم چرا این قدر محسوسند؟

گاهی "نداری" بهتر از دارایی است ،ای مرگ
میراث من از تو همین غم های ملموسند

از من گرفتی باغبانم را و در هر فصل
با من هر آن چه باد و بوران است مانوسند

با این همه حس می کنم گرمای مهرش را
گاهی پدرها بچه را از دور می بوسند

یک عمر از حال عزیزم بی‌خبر بودم...

یوسف رحیمی — Wed, 07 Jun 2017 00:00:00 GMT

عمری گذشت و کوچه کوچه دربدر بودم
آواره‌ای از بادها آواره‌تر بودم

یک عمر مثل یک غریبه زندگی کردم
از بس‌که از حال دل خود بی‌خبر بودم

هر شب من و دلواپسی، هر شب من و حسرت
تا صبح در تنهایی خود غوطه‌ور بودم

دل بستم این دلبستگی بیچاره‌ام کرده
ای کاش در دنیا فقط یک رهگذر بودم

ناگاه وقت رفتن است و آه دلتنگم
ای کاش گاهی هم به یاد این سفر بودم

چشم انتظاری ماند و من، تا آخر این راه
یک عمر از حال عزیزم بی‌خبر بودم...

سطر سطر زندگي گزارش قيامت است

عرفان نظرآهاری — Sun, 19 Mar 2017 07:10:00 GMT

سالنامه ی جهان

ماهنامه ی زمين و آسمان

روزنامه هاي صبح و عصر را مرور مي کنم

باز هم خبر

باز هم خلاصه اي

از هزار سال اتفاق هاي دور و بر

باز خط به خط نشانه و علامت است

سطر سطر زندگي گزارش قيامت است

باز هم مصاحبه

بين آدم و عدم

بين آنچه مي رود به باد

دم به دم

باز سرمقاله اي به خطِ مرگ

باز عکس هاي آن و اين

باز پنج شنبه ها و جمعه ها

نه، تمام روزهاي هفته

روزِ واپسين

اول او و آخر او

بعد تا ابد هميشه نقطه چين...

باز آگهي

تقويم وقتي از بهارش دور باشد

عالیه مهرابی — Sun, 19 Mar 2017 06:00:00 GMT

بايد به آغوش خزان مجبور باشد

تقويم وقتي از بهارش دور باشد!

سهم اجاق روشن هيزم شکن هاست

اينجا درختي که اجاقش کور باشد!

مي خواستم خورشيد باشم، حبّه هايم

فانوس دست خوشه اي انگور باشد

عطر مرا در چشم هايت منتشر کن

آيينه بايد بازتاب نور باشد!

اي مرگ لطفاً شال سبزي که مي آري

گل هاي سرخش با لباسم جور باشد!!

دوست دارم مرگ من در مهر يا اسفند باشد

مرتضی امیری اسفندقه — Sun, 19 Mar 2017 05:10:00 GMT

دوست دارم وقتِ مردن بر لبم لبخند باشد
من از او خرسند باشم، از من او خرسند باشد

از در و ديوارِ تابوتم گُلِ رحمت ببارد
خالي از تزوير، روحم خالي از ترفند باشد

مرگ هاي کوچکي دارند مردم، دوست دارم
مرگِ من مثل شهادت، مرگِ بي مانند باشد

صبح تا شب قُدسيان آواز در قبرم بخوانند
با سَماع و سُکر تا محشر سرِ من بند باشد

در ملائک بر سر من گفتگوها در بگيرد
هيچ کس هرگز نداند قيمت من چند باشد

دوست دارم روح ققنوسي م در ميلادِ مردن
فارغ از زن، زندگاني، فارغ از فرزند باشد
::
مي زنم پُل مثل ابراهيم از آتش به گُلگَشت
در قيامت کاش با من عشق، خويشاوند باشد

ميوه هاي وصل مي روياند از هر شاخه اش، مرگ
گر درختِ زندگاني قابل پيوند باشد

نه به حکمِ قافيه، از شوقِ باران هاي رحمت
دوست دارم مرگ من در مهر يا اسفند باشد

مرگ، اي سقّاي انسان در عطش سار اسارت!
بيش از اين مگذار روحِ تشنه ام در بند باشد

عاقبت در روضه ی آخر نیاوردم دوام

میلاد عرفان پور — Sun, 24 Apr 2016 18:53:00 GMT

مرگ باید سجده باشد، سجده ی پیش از قیام
اشهدم را خوانده ام ای مرگ زیبا السّلام

من چه دارم؟ یک دل دیوانه و یک جان مست
می توانم رفت تا عرش خدا با هرکدام

باید از این پس مرا در یادها پیدا کنند
شاعرم گم کرده دل، گم کرده جان، گم کرده نام

روز و شب با کربلا هم داستان بودم ولی
عاقبت در روضه ی آخر نیاوردم دوام

زندگی یعنی به روی نیزه لبخند حسین
مرگ یعنی کاروان عاشقان در راه شام

زندگی شعری ست محکم با ردیف مرگ من
وای اگر این شعر با ماندن بماند ناتمام

می روم اما بمان، ای عشق! با یاران من
سایه ی تو بر سر سرگشتگی ها مستدام

شناسنامه

قربان ولیئی — Sun, 13 Sep 2015 10:43:00 GMT

از ما
تا مرگ
تنها
یک برگ

و آنگاه باز...

اسماعیل امینی — Mon, 24 Aug 2015 10:18:00 GMT

...باری
حیات انسان
چونان قصیده ای ست
با گریه ای در آغاز
و آنگاه در فواصل ابیات
تجدید مطلعی
و آنگاه باز...

حیف است که در راحت و رخوت بروم

میلاد عرفان پور — Mon, 17 Aug 2015 06:24:00 GMT

حیف است که در راحت و رخوت بروم
از تیغ غم تو بی شهادت بروم

ای عشق جوانی ام فدایت مپسند
بعد از صد و بیست سال حسرت بروم

دلم هوای سفرهای دیگری دارد

محمدسعید میرزایی — Mon, 10 Aug 2015 03:42:00 GMT

در این سحر که سحرهای دیگری دارد
دل من از تو خبرهای دیگری دارد

من آدمم ولی این قلب عاشق از شوقت
فرشته ای ست که پرهای دیگری دارد

به نام مرگ، گلی آمده مرا ببرد
دلم هوای سفرهای دیگری دارد

همیشه بارِ دعا، میوه ی اجابت نیست
دل شکسته هنرهای دیگری دارد

و آخرین قدم عاشقی رسیدن نیست
که گاه عشق، اگرهای دیگری دارد

هزار مرتبه عاشق شدی ندانستی
که عشق خون جگرهای دیگری دارد

تو کوله بار، سبک کن که پشت مه گویند
پل از تو درّه خطرهای دیگری دارد

تو خواب رفته ای و جز تو نیست در اتوبوس
و جاده کوه و کمرهای دیگری دارد

تویی و همسر تو، کودکان تو آن جا
همان پدر که پسرهای دیگری دارد

چه دعوتی ست که امروز میز صبحانه
شراب ها و شکرهای دیگری دارد

انار هست ولی دانه هایش ازنور است
شراب نیز اثرهای دیگری دارد

فرشته آمده تا پیش خدمتت باشد
اگر دل تو نظرهای دیگری دارد

ولی دعای من این است تو خودت باشی
در آن جهان که دگرهای دیگری دارد

قرار نیست که با مرگ خود تمام شویم
جهان دری ست که درهای دیگری دارد

یک روز کوکب خانم این داستان بودم

اعظم سعادتمند — Sun, 26 Apr 2015 06:16:00 GMT

عمری به فکر گریه های کودکان بودم
مادر نبودم هرگز امّا مهربان بودم

پاکیزه تر از هر زنی در روستای خویش
یک روز کوکب خانم این داستان بودم

عاشق شدم، دیوانگی کردم، زمین خوردم
من هم شبیه دیگران وقتی جوان بودم

نشناختم اندازه ی موسی خدایم را
امّا پر از ساده دلی های شبان بودم
□
یادت می آید ای هوای آخر پاییز؟
در غربت گنجشک هایت آشیان بودم

وقتی خیابان زیر پای برف جان میداد
سقفی برای عابر بی خانمان بودم

یادت نمی آید مرا ای کاج همسایه؟
هنگام توفان شانه ای امن و امان بودم
□
جای گلایل، کاشی فیروزه ای بگذار
من عاشق باران و خاک و آسمان بودم

کنار پنجره فوجی کبوتر امده است

سیداکبر میرجعفری — Tue, 21 Apr 2015 04:08:00 GMT

نفس برآمد و کام از تو بر نمی آید..
حافظ

..وگریه گفت به من صبح محشرآمده است
که آفتاب تو از سمت دیگر آمده است

چه شیونی ست خدایا ، چه شیون تلخی
کنار نعش من انگار خواهر آمده است

نحیف و محتضرم، سمت سایه ام مکشید
به آفتاب قسم ،طاقتم سرآمده است

دلیل رفتن من آمده ست ، می بینی؟
کنار پنجره فوجی کبوتر امده است

خبر رسید، ببین! پشت بوته ها آن جا
بگیر قاصدکم را که پرپر آمده است

دلیل هستی ام! ای انتهای هر آغاز
ببین چگونه توانم به آخر آمده است

نیامدی که بگویی چرا نمی آیی
نیامدی که ببینی چه بر سر آمده است

تمام شد! فقط این واپسین نفس باقی ست
و تا سراغ من آیی، نفس برآمده است

معلوم شد دستي شراب انداخته ست از من

محمدمهدی سیار — Thu, 29 Jan 2015 07:20:00 GMT

آنگاه چشمم خسته شد، در گور خوابيدم

بر فرشِ تارش مار و پودش مور خوابيدم

من، سنگ گردان عجين با آهن و سيمان

در خاک مثل وصله اي ناجور خوابيدم

پلکي زدم باري، نه موري بود و نه ماري

در جشن نار و نور و ديو و حور خوابيدم

معلوم شد دستي شراب انداخته ست از من

در خمره اي انگار با انگور خوابيدم...

آري خودم ديدم قيامت راست بود اما

من خسته بودم بي خيال صور... خوابيدم!

بين جماعت هم نماز ما فرادا بود

محمدمهدی سیار — Tue, 30 Dec 2014 04:59:00 GMT

آري همين امروز و فردا باز مي گرديم

ما اهل آن جاييم از اين جا باز مي گرديم

با پاي خود سر در نياورديم از اين اطراف

با پاي خود يک روز اما باز مي گرديم

چون ابرها صحرا به صحرا برد ما را باد

چون رودها صحرا به صحرا باز مي گرديم

اين زندگي مکثي ست ما بين دو تا سجده

استغفرللّهي بگو، ما باز مي گرديم

بين جماعت هم نماز ما فرادا بود

عمري ست تنهاييم و تنها باز مي گرديم^*

ما عاقبت «انّا اليه راجعون» بر لب

از کوچه ي بن بست دنيا باز مي گرديم

*_{و لقد جئتمونا فرادا کما خلقناکم اول مره}

_{همانا تنها به سوی ما آمدید، آن سان که در آغاز آفریدیمتان (انعام/94)}

تا نام حسین بر لب ماست بیا

میلاد عرفان پور — Thu, 30 Oct 2014 06:03:00 GMT

تا بر سر ما سايه ي مولاست بيا

تا در دل ما روضه ي زهراست بيا

حالا که قرار است بيايي اي مرگ!

تا نام حسين بر لب ماست بيا

کاش مي دانستم مادرم هم چه مي گويد

فائزه سادات محمدی — Sun, 28 Sep 2014 06:07:00 GMT

پدرم مي گويد:

"نبايد به گذشته فکر کرد"
برادرم مي گويد:

"مامانا هيچ وقت نمي ميرند"
خواهرم مي گويد:

"بايد با مرگ مادرمان کنار بياييم"
کاش مي دانستم مادرم هم چه مي گويد

فائزه سادات محمدی/11 ساله

داری حرام می شوی ای دل قبول کن

علیرضا فولادی — Thu, 11 Sep 2014 04:42:00 GMT

داری حرام می شوی ای دل قبول کن

فکری به حال ثانیه های عجول کن

پیغمبر کدام خدا با تو گفته است

این عمر کیمیا شده را خرج پول کن؟

تشویش مرگ و دغدغه ی زندگی یکی است

از خود گذشتنی سپر این دو لول کن

در خانه قهرمانی و در کوچه پهلوان

یک روز رو به سوی بیابان و غول کن

حالا که سرنوشت تو مرگ است دست کم

مانند یک ستاره ی روشن افول کن

در چشمک ستاره چه رازی است ای گدا

یعنی بیا حواله ی خود را وصول کن

من که هنوز خسته ی باران دیشبم...

علی داوودی — Fri, 05 Sep 2014 03:50:00 GMT

باید که لهجه ی کهنم را عوض کنم

این حرفِ مانده در دهنم را عوض کنم

یک صبح تازه را بسرایم از آفتاب

شمع قدیم سوختنم را عوض کنم

دارم میان مقبره ها راه می روم

شاید هوای زیستنم را عوض کنم

بردار شعر های مرا، مرهمی بیار

بگذار وصله های تنم را عوض کنم

بگذار شاعرانه بمیرم از این سرود

از من مخواه تا کفنم را عوض کنم

من که هنوز خسته ی باران دیشبم

فرصت بده که پیرهنم را عوض کنم

من لایق امروز هستم؟

مجتبی تونه ای — Thu, 21 Aug 2014 16:36:00 GMT

هر روز
از آیینه می پرسم
انسان تر از دیروز هستم؟
اصلا بگو
من لایق امروز هستم؟

ناگهان چقدر دود...!

مجتبی تونه ای — Thu, 21 Aug 2014 16:31:00 GMT

آتش و جنگل است
روزهای من

ناگهان چقدر زود!
ناگهان چقدر دود...!

عاقبت باد می برد ما را

علیرضا فولادی — Wed, 20 Aug 2014 06:33:00 GMT

عاقبت باد می برد ما را
خاک از یاد می برد ما را

اتفاقی عجیب می افتد
آنچه افتاد می برد ما را

عاقبت این گلوی سرگردان
سمت فریاد می برد ما را

بوی اردیبهشت می آید
سوی مرداد می برد ما را

عاقبت مرگ می رسد از راه
شاد و ناشاد می برد ما را

مرگ مانند نَفَس با من و تو همراه است

مرتضی امیری اسفندقه — Sun, 06 Jul 2014 07:59:00 GMT

گوش بسپار که از مرگ خبر مي آيد
خبر از مرگ چنين تازه و تر مي آيد

بر نمي آيد از دستِ کسي کاري هيچ
کار از مرگ در اين واقعه بر مي آيد

مرگ مانند نَفَس با من و تو همراه است
گرمِ جوش است و گريزان به نظر مي آيد

هرکجا دلهره اي هست علاجش مرگ است
قصّه ي دغدغه با مرگ به سر مي آيد

زندگي چشم و چراغي به جز از مرگ نداشت
مرگ مي آيد و انگار سَحَر مي آيد

هرکجا خاک کنيد اين دلِ نوراني را
به خودِ مرگ قسم، آينه در مي آيد
::
تا کجا چهره به چهره بنشينم با مرگ؟
منتظر مانده ام، افسوس، مگر مي آيد؟!

با شعله ی شمع تا جهنم رفتم

میلاد عرفان پور — Sat, 24 May 2014 12:58:00 GMT

آن گاه به اوج شادي و غم رفتم

مرگ آمد و تا آخر عالم رفتم

با دسته گل مزار، تا باغ بهشت

با شعله ي شمع تا جهنم رفتم

از يار صميمي من، از غم چه خبر؟

میلاد عرفان پور — Sat, 24 May 2014 12:48:00 GMT

دلتنگم، از مردم عالم چه خبر؟

از يار صميمي من، از غم چه خبر؟

ای شاخ گل سرخ! چگونه ست بهشت؟

اي شمع مزار! از جهنم چه خبر؟

من برای عشق می میرم، برای شعر نه!

کاظم بهمنی — Tue, 20 May 2014 02:16:00 GMT

رفتن ما اتفاق ناگوار کوچکی ست
بازمی گردیم روزی، روزگار کوچکی ست

می گذاری گاه دور از تو جهان را حس کنم
لطف یا قهر است این؟! دورم حصار کوچکی ست

با مرور دوستی هایم به من اثبات شد
هر که جز تو دوستم شد، دوستدار کوچکی ست

در تو من دنبال چیزی ماورای شهرتم
شاعرت بودن برایم افتخار کوچکی ست

من برای عشق می میرم، برای شعر نه!
دفتر شاعر برای او مزار کوچکی ست...

چون "عطارد" گرد تو بیش از همه چرخیده ام
سوختم، شکر خدا عشقت مدار کوچکی ست

بارها از پیش رویت رد شدم صیاد پیر
می پسندیدی نمی گفتی شکار کوچکی ست

بعد ساعت ها نگاه و ذوق و ترس و شرم و شک
انتظار یک تبسم، انتظار کوچکی ست

با دعا شاید به دست آوردمت؛ چون با دعا
دستکاری کردن تقدیر کار کوچکی ست

این زمستان نیز سر می آید و...

سیدمحمد بابامیری — Sun, 16 Mar 2014 16:45:00 GMT

این زمستان نیز سر می آید و...
باز فصلی خوبتر می آیدو...

صد شکوفه با نماهنگ نسیم
از دل هر شاخه درمی آیدو...

آسمان یکباره ابری می شود
باز باران بی خبر می آیدو...

زیر باران شعرهای عاشقی
خوبتر از آب درمی آیدو...

نم نمک روح مرا تر می کند
لحظه لحظه بیشتر می آیدو...

کارهایی اینچنین زیبا فقط
از خدای عشق برمی آیدو...

باید از او دم زنم تا زنده ام
ناگهان وقت سفر می آیدو...

مادرانه دست بگشا تا بیایم سوی تو

زهرا جودکی — Tue, 21 Jan 2014 18:26:00 GMT

تا گرفتار زمینم در خودم زندانی ام

کاش می شد زیر پرهای خودت بنشانی ام

بی تو سردرگم شبیه ابرها در دست باد

بی جهت از هر طرف می چرخم و بارانی ام

شب به شب گم می شوم در جاده های بی کسی

پا به پای من بیا ای سایه ی پنهانی ام

با نفس های من از من آشناتر روح توست

لحظه ی گرمی که در آغوش خود می خوانی ام

مادرانه دست بگشا تا بیایم سوی تو

مرگ ای آغاز من در نقطه ی پایانی ام

آن سوی خدا، یک دو قدم مانده به وسواس

عبدالجبار کاکایی — Sun, 28 Oct 2012 07:19:00 GMT

ای خوشه ی باران زده ی گندم و گیلاس
گلدان ترک پوشِ گل یاسمن و یاس

این سوی خدا، یک دو قدم مانده به تردید
آن سوی خدا، یک دو قدم مانده به وسواس

من ساکن این کوچه ی بن بستم و تاریک
نزدیکتر از عقل، کمی مانده به احساس

با خواب فراهم شده بر بستری از مرگ
با چشم به هم آمده بر بالشی از داس

من منتظرم، منتظر ذائقه ی مرگ
چون خوشه ی باران زده ی گندم و گیلاس

فریاد که از عمر جهان هر نفسی رفت

هوشنگ ابتهاج — Sat, 20 Oct 2012 05:34:00 GMT

فریاد که از عمر جهان هر نفسی رفت
دیدیم کزین جمعِ پراکنده کسی رفت

شادی مکن از زادن و شیون مکن از مرگ
زین گونه بسی آمد و زین گونه بسی رفت

آن طفل که چون پیر از این قافله درماند
وآن پیر که چون طفل به بانگ جرسی رفت

از پیش و پس قافله ی عمر میندیش
گه پیشروی پی شد و گه بازپسی رفت

ما همچو خسی بر سر دریای وجودیم
دریاست چه سنجد که بر این موج خسی رفت

رفتی و فراموش شدی از دل دنیا
چون ناله ی مرغی که ز یاد قفسی رفت

رفتی و غم آمد به سر جای تو ای داد
بیدادگری آمد و فریادرسی رفت

این عمر سبکسایه ی ما بسته به آهی است
دودی ز سر شمع پرید و نفسی رفت

هميشه مرگ همان گل‌فروش رهگذر است

محمدسعید میرزایی — Tue, 10 Jul 2012 15:08:00 GMT

و مرگ در چمدان تو، جاده منتظر است
‌نه، استخاره نكن، تازه او‌ل سفر است

و پيش از آنكه بخواهي به مرگ فكر كني
از اتفاق دلت مثل آنكه با‌خبر است

نه زود مي‌رسد، آري، نه مي‌كند تأخير
كه هم دقيقه‌شناس است و هم حسابگر است

بدون مرگ از اينجا نمي‌رويم كه مرگ
براي خانه دنيا د‌رست مثل در است

دري كه روبه‌رويت باز مي‌شود ‌آرام
در آن زمان كه هياهوي عمر پشت‌ سر است

و مرگ را شب‌ها وقت خواب مي‌بوييم
كه عطر پاك همان شبدر چهارپر است

و مي‌رسد كه گلي را به دست ما بدهد
هميشه مرگ همان گل‌فروش رهگذر است

و بهترين گل خود را به تو تعارف كرد
چرا‌كه ديد به دست شما قشنگ‌تر است

و مرگ گوشه‌اي از عكس يادگاري ما
و جاي خالي‌‌ تو پيش مادر و پدر است

چقدر با عجله مي‌روي، مسافر من!
به اين سفر كه براي تو آخرين سفر است

چه بي‌قرار به ساعت نگاه دوخته‌اي
نه، استخاره نكن، چشم مادرت به در است

و مرگ در چمدان تو بر لب جاده
و تو كه با چمدانت، و جاده منتظر است

هر لحظه یک قدم به تو نزدیک می شوم

سیدمحمد جواد شرافت — Sun, 10 Jun 2012 04:53:00 GMT

هر لحظه یک قدم به تو نزدیک می شوم
ای مرگ دم به دم به تو نزدیک می شوم

تو بخت ناگزیری و من از تو ناگزیر
نزدیک می شوم به تو نزدیک می شوم

هر لحظه از کمین تو غافل ترم ز پیش
هم از تو دور، هم به تو نزدیک می شوم

تو لحظه ی مقرّر و من مثل عقربه
هر لحظه یک قدم به تو نزدیک می شوم